دل و سر

شبی نازنین دلم گفت: که چرا کلید من برد

                                                              سرخسته زان میان گفت : براو امانتت برد

دل وانهاده اما همه شب کلید خود جست

                                                              که مگر بیابد آن را و در سَرای بَندد

سر ره سپرده اما همه شب نصیحتی کرد

                                                              که اگر سرای بندی که چه سود چون بیابی

دل ازاین میانه برخواست وسرای خود وضو کرد

                                                              سر پر زباده آنگه هوس گفت و گو کرد

سرودل به خلوت عشق سجده صلوت کردند

                                                               وهمین دم آن زمان بود که تو را نگاه کردند

/ 1 نظر / 3 بازدید
ولی

زیباست خانم علمیه، زیباست عشق و منطق، دل و سر، هرکدوم به طریقی حق دارن! شعرتون حس رو خوب منتقل میکنه.