او
ساعت ۱۱:٥۳ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/۱۱/۱۱  کلمات کلیدی: فیلم

به نظرم دنیایی که هالیوود تو فیلم هاش به تصویر می کشه معمولا دنیایی که ممکنه در چند صد سال آینده پیش روی مردم باشه، اگه از درصد کمی از فیلم هاش که قصد سیاسی یا القائات فرهنگی پشتش هست بگذریم بیشتر فیلم های جدید نمایی از یه دنیای دیگه است حالا این دنیای دیگه هر بار به صورتی نشون داده می شه: گاها مثل ای تی، جنگ ستارگان و یا آواتار و برخی اوقات مثل ماتریکس، The Others و ...

در چند سال اخیر هالیوود شروع کرده به تولید سری دیگه ای از فیلم ها با محوریت دنیای مجازی حالا همین دنیای مجازی هم با دو نگرش نمایش داده می شه اول اینکه خود همین دنیا رو به صورت مجاز بهش می پردازه مثل Inception شاید هم حس ششم. دوم فیلم هایی که وضعیت دنیا و مردم همین دنیای امروزی رو در چندین سال آینده با گسترش امکانات رایانه ای و هوش مصنوعی تصویر می کنه مثل هوش مصنوعی، مرد 100 ساله و آخرین این سری به نام    “Her” که بنده به شخصه ترجیح می دادم بازیگر نقش اولش شون پن یا مک دایمون می بود.

فیلم جریان زندگی مرد تنهایه که از همسرش و دختر 6 سالشون جدا شده، همسری که از دوران کودکی بهترین دوستش بوده. تو فیلم نشون داده می شه که این مرد نویسنده یعنی تئودور همه امکانات رفاهی ممکن رو دردسترس داره، حتی به راحتی می تونه روابطی به هر نوعی که مایل باشه داشته باشه ولی خب هیچکدوم جایگزین خلا از دست دادن زندگی مشترکش نمی شه، چیز مهمی که تو این فیلم خیلی روش زوم شده دنیای امروزی ما آدماست، آدمایی که همه کارهاشون شده مجازی و اون چیزی که تو فیلم نشون داده می شه فاجعه ای رو که ممکنه تو آینده ای نه چندان دور برای تک تک اعضای بشریت رخ بده رو نشون می ده : روابط جنسی، عاطفی، احساسی مجازی ... بله تو این فیلم نشون داده می شه که آدما هر کدوم سیستم عاملی روی رایانشون دارن که درکشون می کنه و کاملا هوشمند و منطبق با صاحبش عمل می کنه و آدما عاشق این سیستم عامل می شن جوری که نیازی که  می بایست با همزیستی با یه انسان دیگه برطرف شه رو با همین سیستم عامل رفع می کنن! بله شخصیت نویسنده و تنهای این فیلم یعنی تئودور عاشق سیستم عامل رایانش یعنی سامانتا می شه و وقتی پوچ بودن این عشق رو درک می کنه که متوجه می شه سامانتا همزمان با اون داره با 180 نفر دیگه هم صحبت می کنه ....

  

 روند فیلم برای من که خودم رو یک متخصص رایانه و هوش مصنوعی می دونم بسیار جالب و سرگرم کننده و از طرفی غمگین و تاسف بار بود از این جهت که در همین شبکه های اجتماعی کنونی و وضعیت فعلی جایگاه هوش مصنوعی هم شاهد دور شدن آدما از هم و از انسانیت هستیم و اینکه تو آینده قرار بشه وضع از این هم بدتر بشه واقعا عذاب آوره.