هیس! دخترها فریاد نمی زنند
ساعت ۱٢:٢۱ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٢/٥/۱٦  کلمات کلیدی: فیلم

مثل همه فیلم های خانم درخشنده فیلم پر از درد بود، البته هر کدوم دردها در فیلم های ایشون از یه جنسیه، یکیش درد یه دختر لال که با عشق معلمش به زبون میاد با بازی بی نظیر خانم هما روستا و هنرمندی آقای بیژن امکانیان و نقش اصلی که نامش در خاطرم نیست اون یکی یه پسربااستعداد با وضع معلولیت که باز هم با عشق به هدفش بر معلولیتش غلبه می کنه. مطمئنم همه فیلم های "پرنده کوچک خوشبختی" و "رابطه" را به خاطر دارین.

این فیلم هم پر ازدرد بود ولی درد این یکی خیلی عمیق تر، یه درد روحی، یه درد ریشه دار بدفرم، یه درد که تا عمق وجودت رخنه کرده، یه درد که از جاهلیت اجتماع نشات می گیره و برعکس دو فیلم قبلی که تو هردو عشق معجزه می کنه و باعث رشد می شه، اینجا اما عشق هم در مقابل این درد کم میاره، کیش و مات می شه. یکی دیگه از نکات مهم فیلم اشاره به جایگاه عدالت، قانون و جایگاه بسیار دشوار قضاته، سوالی که همیشه تو ذهن همه هست که آیا واقعا عدالت رعایت می شه، آیا قانون عین عدالته و داستان جواب این سوال ها رو برای بیننده همچنان باز نگه می داره.

یه مورد دیگه تو فیلم وجود داشت که به نظرم باید رعایت می شد و اون مردک بزهکار فیلم بود که اصلا به داستان زندگیش وارد نشدند، در حالیکه می شد زندگی اون هم کمی مورد تحلیل قرار می گرفت، چون به نظرم همه انواع بشریت به طور بالفطره می تونند خوب باشند و صد البته که هیچ توجیهی برای بزه، اعتیاد، دزدی، زنا، خیانت و حتی قاتل .. وجود نداره ولی به نظرم آدم های اینچنینی هم می شده که انسان بشن ولی بیمار شده اند، معیوب شده اند، کاش فیلم این ها رو هم  کمی مورد ارزیابی قرار می داد تا حداقل بعد از قصاص مورد قضاوت اذهان قرار نگیرند چون به نظرم آدم های اینچنینی قبل از دیگران به خودشون شدیدا آسیب رسونده اند.

مهم ترین نکته فیلم همونطور که از اسمش هم پیداست مسائله مواجه سکوت در مقابل آبروئه که چقدر زنان در جامعه ما به خاطر این مساله مهجور مونده اند یا قربانی شده اند و یا به صورت یه جسد متحرک دراومده اند.

به هر حال اگه خواستین برین این فیلم ببینید یادتون باشه یه مسکن قوی با خودتون ببرین چون بعدش از فشار عصبی شدیدی که بر روح و روان وارد می کنه دچار سردرد می شین، حالا دیگه خود دانید، البته ضد تبلیغ برای فیلم نباشه ولی خب عقیده شخصی من اینه که هر چیزی رو نباید نوشت، گفت، شنید یا حتی به تصویر کشید و کاش خانم درخشنده کمی مراعات روح و روان بیننده رو می کردند.