شور هستی
ساعت ٢:٤٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/۱٠/٤  کلمات کلیدی:

آنقدر تو را به خود نزدیک احساس می کنم که گاه خود را فراموش می کنم

نمی دانم من تو هستم یا تو من هستی

گاهی حتی نمی دانم که هستیم یا نیستیم

.. شاید که در بعد زمان گم شده ایم

     شاید هم در ژرفای وجودی ناپیدا..

به راستی کسی ما را خواهد جست در این زمانه اندوه ؟

شاید در غم دلتنگی یک عاشق

     و یا در اشک های زلال یک مادر

         و دست های پینه بسته یک پدر

شاید هم در شوق دیدار یک مرحم

    و یا نوازش های یک همدم

       و شانه های ستبر یک همره ..    

و مرا شوق تو چنان لبریز است که هوس دیداری تازه مستاصل .

و من از عشق تو چنان سرمست که جام می از این میان رست .

وگاهی ظلمتی و از پس آن نوری

                       که چشم نابینای من را سوی دیدن آن نیست .

و حتی نوازشی به جنس نسیم یک صبح بهاری

                     آغوشی باز به وسعت دریا و گرمای آفتاب

                              و ما غرقه در آرامش و نماز.......................