انصاف
ساعت ۱٠:٢٢ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۳/٤/۱٠  کلمات کلیدی:

"هر آنچه بر خود می پسندی برای دیگران هم بپسند و هر آنچه بر خود نمی پسندی بر دیگران نیز روا مدار"

آره این بار متن خودم رو با این جمله حضرت علی (ع) شروع می کنم جمله ای که به واقع اگه بهش عمل بشه دنیا می شه گلستان یا همون مدینه فاضله ای که سعدی به شعر سروده. در کل ای کاش می شد که روزگاری برسه که تک تک انسان ها به جای دینداری صرف و تعصب و به رخ کشیدن مناسک، کمی روی آداب دین، کنه دین و نقش دین اندیشه کنن.

سه جمله از ائمه است که من بسیار دوست می دارم و خودم تو زندگی همیشه سعی کرده ام تا حد امکان بهشون فکر کنم و در نهایت عمل، یکیش همین کلام حضرت علی (ع) و دو کلام دیگه از حضرت محمد (ص) : "مومن کسی است که برادر او از دست و زبان او در امان باشد" و کلام مشهوره "بهترین امور میانه آن هاست". البته از اونجایی که من خودم شخص به شدت صفر و یکی هستم _ البته به تبع رشته تحصیلیم نه ذاتا، لذا آخرین کلام همیشه در رفتار من می لنگه ، خیلی سعی می کنم میانه رو باشم و خاکستری ولی خب دنیا جلوی چشمام معمولا سیاه و سفیده و ضربه های زندگی از همین دیدگاه دو وضعیته برام رقم خورده.

و اما برگردیم به همون کلام اول که راجع بهش صحبت فراوانه، اینکه چرا ما آدما تو زندگی از درک همچین وضعیتی عاجزیم، به عبارتی چرا حتی به قدرسر سوزن هم قادر نیستیم شرایط و مقتضیات دیگران رو درک کنیم و خودمون رو تو جایگاه اون ها بگذاریم. اتفاقی که امروز تو محل کار رخ داد کاملا بیانگر این مساله بود، اینکه ما آدما اونقدر ظرفیت نداریم که تو شرایط سخت کمی از خود گذشتگی نشون بدیم و از دیگران انتظار داریم درست مثل خود ما با قضاوت ما و خلاصه با الگو و خط کش ما گام بردارن، تازه فاجعه بارتر اینکه خودمون رو تو جایگاه حق می دونیم و اصلا یه لحظه هم حاضر نیستیم خودمون رو به چالش بکشیم و حتی گاها برای این کار حاضریم به خودمون هم دروغ بگیم، اون هم دروغی که چنان با وجودمون چسبندگی پیدا کرده که گویی اصلا نیست.

پشت سر مدیرمون بد می گیم بعد که از ما تعریف می کنه خوب می گیم ، یا بد می گیم بعد که خودمون تو اون جایگاه قرار گرفتیم هزار مرتبه بدتر عمل می کنیم ، به راحتی دیگران رو نصحیت می کنیم و می گیم آروم باشن بعد که خودمون تو شرایط اضطرابی یا استرسی واقع می شیم زمین و زمان رو به هم می ریزیم، حوصله آدم منفی نداریم و بعضا خومون  اونقدر منفی رفتار می کنیم که افراد دورو برمون رو به ستوه میاریم.

در حالیکه اگه تو تک تک این رفتارها و کنش ها و واکنش ها فقط یه ذره خودمون رو بگذاریم جای طرف مقابل که حتما کامل نمی تونیم بگذاریم،  چون هر کدوم از انسان ها رفتارها ، کنش ها و شخصیت منحصر به فرد خودشون رو دارن، ولی منظور از گذاشتن جای همدیگه یعنی درک شرایط طرف مقابل با شخصیت او و نوع کنش و واکنش های اوست و نه چیز دیگه ای. در اونصورت شاید بتونیم بگیم به درصدی از این کلام مولا عمل کرده ایم.

و ای کاش که بشه ما ذره ای انصاف و معرفت تو وجودمون باشه که هر کسی رو با هر شرایطی فوری با خودمون، جایگاه خودمون، زندگی خودمون مقایسه نکنیم  یا اینکه به قول اون جمله معروف ظاهر زندگی کسی رو با باطن زندگی خودمون به قضاوت بشینیم و یا هر حرفی که از کسی راجع به کسی می شنویم ما رو به وادی قضاوت و گاها سوء تفاهم و به تبع اون به هم ریختن آرامش روانی خودمون یا دیگران بکشونه.